دوچرخه سواري و ايرانگردي

غبار بيابان، كوير، گَوَن، تشنگي خاك، لطافتِ نسيم، خنكاي هوا، دوچرخه، هوسِ سفر، لطف باران ...

ادامه مي‌دهيم. سفر با دوچرخه هرچند در قالب كار گروهي باشد، همواره سفري به تنهايي است، چون دوچرخه‌سوارهاي جاده معمولاً پشت سر هم ركاب مي‌زنند. مثلاً شما اگر در گروهي 30 نفره هم ركاب بزنيد، در واقع هر كدام به تنهايي سفر مي‌كنيد و اين ويژگي بسيار داراي اهميّت است چون شما فرصت كافي داريد تا در خلوت خود ببينيد، ببوييد، بشنويد، تفكّر كنيد و لذت ببريد. به اين ترتيب ما هر كدام به تنهايي سفر دونفره‌مان را پي مي‌گيريم.

در فاصله‌اي كمتر از 10 كيلومتر تا اشكذر به گروهي از دوستان بر مي‌خوريم كه با سرعتي معادل ده تا بيست برابر ما در سفرند! لطف مي‌كنند، مي‌ايستند و با ما خوش و بشي مي‌كنند. اين برخورد براي ما بسيار جالب است و براي ادامه راه به ما انرژي مي‌دهد.

ره دور و فرصت دير، اما شوق ديدار

منزل به منزل مي‌رود با رهنوردان

وقتي با دوچرخه سفر مي‌كني زمان بسيار كند مي‌گذرد. اين كُندي در كوير موجب مي‌شود كه طي چند ده دقيقه، صحنة ثابت شنزاري را شاهد باشي؛ منظره‌اي جدّي و عميق كه تو را به تفكّر وامي‌دارد. راهرو همواره مي‌رود تا به جايي برسد و اين مقصود، خواه چشمه‌اي باشد، خواه شهري، دوري و ديري را بر او هموار مي‌كند. مقصودي كه مدام مي‌گريزد از شهري به شهري، از گردنه‌اي به دشتي، و تو همواره در پي‌اش مي‌پويي... گويي راه براي رسيدن نيست، براي پوييدن است.

بعد از دو يا سه ساعت ركاب زدن چه لذتي دارد تن را بر خاك كوير گذاشتن تا كمي آرام بگيرد؛ و چه ارتباط عجيبي است بين خاك و تن انسان... از آب و گِل است و روزي به اصل خويش باز مي‌گردد.

توقفي كوتاه مي‌كنيم. هرگاه دو سه دقيقه رفت و آمدي در جاده نباشد سكوت بي‌مانندي حاكم مي‌شود كه در جان آدم رخنه مي‌كند.

*        *        *

راه مي‌افتيم. به نظر مي‌رسد نيمي از راه را گذرانده باشيم. هر چند دوچرخه‌سواري جاده در تعطيلات نوروزي با توجه به شلوغي جاده‌ها كار دشواري است، اما آب و هواي بهاري، اسكان راحت در قالب مسافرين نوروزي، امكان كمك گرفتن از اتومبيل‌هاي در گذر و ... موجب مي‌شود با آرامش بيشتري ركاب بزنيم.

مسافت‌هاي نوشته شده در نقشة راه‌ها، آدم را فريب مي‌دهد. مثلاً در نقشه فاصله دو شهر الف و ب 8 كيلومتر است و از شهر ب تا ج 12 كيلومتر، اما آنچه ذكر نشده طول شهر ب است؛ فكر كنيد اگر شهر ب فقط 4 كيلومتر طول داشته باشد، فاصلة شهر الف تا ج 20% بيشتر از محاسبات شما خواهد بود. غرض اين كه طول شهر ميبد و سربالايي خروجي اين شهر براي ما غير منتظره بود. به هر ترتيب راه اشكذر را پيش گرفته‌ايم. ساعت حدود ۲ و ۴۵ دقيقه است و ما خوش خوشك راه مي‌سپريم. آسمان بلاتكليف است و گويا "دل تنگش هواي گريه دارد"... گاهي چند قطره‌اي بر سر و رويمان مي‌بارد، اما آنقدر نيست كه بخواهيم متوقف شويم و بر روي وسايل بدون پوشش، كيسه ضد‌آب بكشيم. البته بيشتر وسايل در خورجين‌هاي ضد آب جا داده شده‌اند. نم‌نم قطره‌هاي باران هر چند دلهرة رگباري بي‌رحم را در دلمان مي‌اندازد، اما موجب لطافت هواي كويري مي‌شود، و شايد اگر همين نم باران نبود، كار دشوار مي‌شد. اما وضع به اين منوال باقي نمي‌ماند: هنوز نيم ساعتي نگذشته كه با شدت گرفتن باران، براي پوشيدن بادگيرهاي ضدّآب متوقف مي‌شويم.

يكي از نكاتي كه در دوچرخه‌سواري جاده اهميّت دارد رنگ لباس است. رنگ لباس بايد كاملاً روشن باشد و ترجيحاً در آن از نوارهاي شب‌نما و بازتابندة نور استفاده شود. ما بادگيرهاي نارنجي روشن به همراه داريم چون اين رنگ از فاصلة بسيار دور خود را نشان مي‌دهد. ضمناً نوارهاي برچسب‌داري كه به پاچة شلوار بسته‌ايم داراي شب‌نما هستند. در آسمان ابري و خصوصاً هنگام باران ديد راننده‌ها كمتر است و براي پرهيز از خطر تصادف با اتومبيل‌ها و كاميون‌هاي در حال گذر، استفاده از لباس با رنگ مناسب و داراي شب‌نما لازم به نظر مي‌رسد.

از بخت خوش رگبار فروكش مي‌كند و پس از آن باران آرام آرام و با وقفه مي‌بارد و نه تنها آزارمان نمي‌دهد، كه موجب طراوت و خنكي هوا هم مي‌شود و ركاب‌زدن را برايمان لذت‌بخش‌تر مي‌كند.

فاصله اردكان - ميبد بر اساس نقشه 9 كيلومتر است. ازاين رو منتظريم تا به زودي شهر ميبد را ببينيم. بله، كم كم برج و باروي شهر پديدار مي‌شود: گلدسته‌ها و درخت‌هاي اين شهر كويري از افق سر مي‌كشند و چادري كه در ورودي شهر براي راهنمايي ميهمان‌هاي نوروزي برپا شده، ما را به خود مي‌خواند. جواني نقشه به دست پيش مي‌آيد و ما را به ديدن اولين شهر خشتي جهان دعوت مي‌كند. واقعيت اين است كه ما اين عنوان را درباره شهرهاي ديگر هم شنيده‌ايم، اما درستي يا نادرستي اين حكايت چيزي از ارزش تاريخي اين شهر و سفالينه‌هاي مشهورش كم نمي‌كند.‌ ما متأسفانه نمي‌توانيم وارد شهر شويم چون وقت تنگ است و اگر توقف زيادي كنيم، ممكن است مجبور باشيم شب ركاب بزنيم. راه خود را به سوي اشكذر ادامه مي‌دهيم.

سلام

ما در اين وبلاگ درباره دوچرخه سواری و ايرانگردی می نويسيم.

تيم دو نفره ما در آغاز كار است. واقعيت اين است كه دلارام بيش از 6 سال كوهنوردي آماتوري كرده و 2 بار به  قله دماوند صعود كرده است، اما در زمينه دوچرخه سواري جاده تجربه‌اي ندارد. پرونده من هم خيلي پر نيست و شامل حداكثر 4 سفر بين شهري مي‌شود كه طولاني‌ترين آن‌ها فاصله اصفهان به شيراز، و مرتفع‌ترين آن‌ها سفر از اصفهان با ارتفاع 1575 متر به فريدونشهر –  بلندترين شهر ايران – با ارتفاع 2530 متر از سطح دريا  است. از اين رو ما ترجيح داديم اولين سفر مشتركمان را در مسيري كوتاه و مسطح برنامه‌ريزي كنيم. بهترين گزينه با توجه به موارد ياد شده، بررسي وضعيت آب و هوا در اينترنت و تجربه‌هاي جاده‌اي من، مسير اردكان- يزد بود، چرا كه من اين مسير را روز سوم سفر اصفهان- يزد در بهار سال 1381 تجربه كرده بودم. ضمناً من از شهرام مظفري و حامد انصاري‌پور که در سفرهای قبلی با هم بوديم دعوت كردم كه اين سفر را با ما بيايند، اما هر دو آن‌ها با وجود تمايلي كه داشتند، نتوانستند ما را همراهي كنند.