دوچرخه سواري و ايرانگردي

صبح ساعت 30/7 اداره تربيت بدني داران را ترك مي كنيم و پس از خريد مختصري مسير دامنه را پيش مي‌گيريم. تلاشمان براي بدست آوردن آبجوش در شهرداري و فرمانداري داران بي‌نتيجه مي‌ماند، و هيچ مغازه‌اي در خروجي شهر آبجوش ندارد؛ ناخودآگاه داران را اين طور تعريف مي‌كنيم: شهري كه در آن آب جوش نمي‌آيد! به هر ترتيب داران را پشت سر مي‌گذاريم. بين راه، كنار مزرعه‌اي سرسبز صبحانه مي‌خوريم و مجدداً مسير را ادامه مي‌دهيم. خيالمان راحت است كه روبروي پليس‌راه دامنه يك پمپ بنزين قرار دارد... شايد بپرسيد پمپ بنزين چه دخلي به دوچرخه‌سواري دارد! پمپ بنزين از اين نظر كه يكي از ضروري‌ترين نيازهاي بشر را (گلاب به روي‌تان) در خود جاي داده است، براي هر انساني و به خصوص براي دوچرخه‌سواران داراي اهميتي ويژه است!! هر چند معمولاً در چنين مكان‌هايي نظافت اصلاً رعايت نمي‌شود!

پس از مُهر زدن برگة فدراسيون دوچرخه‌سواري وارد جاده خوانسار مي‌شويم. جاده گلپايگان به داران را چند روز پيش از سفر به منظورشناسايي مسير با اتوبوس طي كرده بوديم و با علم به اينكه حدود 15 كيلومتر سربالايي در پيش داريم، راه را ادامه‌ مي‌دهيم. جاده نسبتاً خلوت است و اين فرصت را داريم تا از طبيعت و سكوت آن لذت ببريم. با استراحت‌هاي كوتاه و متعدد به سربالايي طولاني و تقريباً ممتد جاده غلبه مي‌كنيم و خود را به گردنه مي‌رسانيم.

درست بالاي گردنه جاده‌اي است كه به گلستان‌كوه، دشت لاله‌هاي واژگون، منتهي‌مي‌شود. نمي‌دانيم تا دشت لاله چقدر است و از شيب آن هم بي‌اطلاعيم و چون ترجيح مي‌دهيم قبل از تاريكي به گلپايگان برسيم، به ناچار از ديدن آن صرفنظر ‌مي‌كنيم.

پس از گردنه پاداش تلاشمان را مي‌گيريم: سرپاييني، جاده خلوت و مناظر بسيار زيبا. در بخش‌هاي كوتاهي تا 55 كيلومتر بر ساعت سرعت مي‌گيريم و با شتاب تا خوانسار پيش مي‌رويم.

پس از خروج از فريدونشهر با مناظر بسيار زيبايي روبرو مي‌شويم: دشت‌ها و كوه‌هاي سبز، درخت‌هاي پر شكوفه و آسماني آبي رنگ. خوشبختانه مسير هم سر پاييني است و به راحتي ركاب مي‌زنيم. براي خوردن نهار كنار رودخانه‌اي با صفا مي‌نشينيم و با نان محلي و پنير و حلواشكري از خودمان پذيرايي مي‌كنيم. چند خانم محلي كه گويا براي گردش آمده‌اند از كنارمان مي‌گذرند و چند متر دورتر از ما اطراق مي‌كنند. وقتي مشغول جمع كردن وسايل مي‌شويم، دو نفر از آنها سراغمان مي‌آيند و ما را به منزلشان دعوت مي‌كنند و رسم ميهمان‌نوازي را به جا مي‌آورند. از آنها تشكر مي‌كنيم و به راه مي‌افتيم.

 انتهاي جاده فريدونشهر، قبل از اينكه به تقاطع جاده داران برسيم، با سربالايي ممتد و طولاني‌اي مواجه مي‌شويم كه حسابي نفس‌گير است. به جاده داران كه مي‌رسيم نزديك‌هاي غروب است و سعي مي‌كنيم با سرعت بيش‌تري پا بزنيم تا به تاريكي نخوريم. مسير كمي فراز و نشيب دارد. در سرپاييني‌ها سرعت مي‌گيريم تا سربالايي‌ها را راحت‌تر طي‌كنيم اما باد مخالف اجازه نمي‌دهد آنقدرها كه بايد سرعت بگيريم. آدم حين دوچرخه‌سواري، مثل ناخداي كشتي‌هاي بادباني، دائم چشمش به باد است. اينكه كي موافق است و كي مخالف. يك باد مخالف در مسيري مسطح مي‌تواند به اندازه يك سربالايي موجب صرف انرژي شود. چشمتان روز بد نبيند از سربالايي با باد مخالف! و خدا برساند سرپاييني با باد موافق !

گرگ وميش هوا را رد مي‌كنيم و ابتداي شب وارد داران مي‌شويم. از يك ماشين نيروي انتظامي كه از ما كارت شناسايي مي‌خواهد، سراغ اداره تربيت بدني را مي‌گيريم و به آنجا مي‌رويم. مي‌گويند خوابگاهي ندارند و يك اتاق اداري كوچك واقع در يكي از سالن‌هاي ورزشي را در اختيار ما قرار مي‌دهند. پس از صرف شام در مهمانسراي جهانگردي داران كه همان نزديكي‌ها است، به محل اقامتمان برميگرديم و استراحت مي‌كنيم.

فاصله اردكان - ميبد بر اساس نقشه 9 كيلومتر است. ازاين رو منتظريم تا به زودي شهر ميبد را ببينيم. بله، كم كم برج و باروي شهر پديدار مي‌شود: گلدسته‌ها و درخت‌هاي اين شهر كويري از افق سر مي‌كشند و چادري كه در ورودي شهر براي راهنمايي ميهمان‌هاي نوروزي برپا شده، ما را به خود مي‌خواند. جواني نقشه به دست پيش مي‌آيد و ما را به ديدن اولين شهر خشتي جهان دعوت مي‌كند. واقعيت اين است كه ما اين عنوان را درباره شهرهاي ديگر هم شنيده‌ايم، اما درستي يا نادرستي اين حكايت چيزي از ارزش تاريخي اين شهر و سفالينه‌هاي مشهورش كم نمي‌كند.‌ ما متأسفانه نمي‌توانيم وارد شهر شويم چون وقت تنگ است و اگر توقف زيادي كنيم، ممكن است مجبور باشيم شب ركاب بزنيم. راه خود را به سوي اشكذر ادامه مي‌دهيم.